HALIDAKİ MOTİFLER

     Halının genel görünümü kareye çok yakındır. Ancak oldukça küçük bir orta alan,dikey bordürlerin yatay bordürlerden daha geniş dokunmaları sonucunda dikdörtgen biçimini almış ve eninde 4 boyunda 6 kare bulunan bir dama yada satranç tahtası gibi 24 kareye bölünmüştür. Her karenin içerisinde haç ve çapraz biçimlerinden oluşan dolayısıyla da sekiz uçlu bir yıldızı andıran ,geometrik ve belki de simgesel bir motif görülüyor.

      Beş bordürden en genişi olan dışarıdaki bordürde ,soldan sağa doğru kimine binilmiş kimide sürülen 28 at ile biraz daha dar olan içerideki ikinci bordürde de bu kez sağdan sola doğru belki de otlanan 24 geyik vardır.

      Bazı yazarlara göre,koyu bakır kırmızısı yada pas kırmızısının çeşitli tonlarını yansıtan zemin üzerinde ki atların kuyrukları bağlanmıştır.Bu desene Anadolu da ki bir çok halıda rastlanmıştır.Yine aynı şekilde geyiklerin gövdelerinde ise,belki kasları,belki de hayvanın belirli uzuvlarını vurgulamak için dokunmuş olan iri nokta ve virgüllere benzeyen biçimler görülmektedir.

YILDIZ

     Orta alanın kareleri içerisinde haça benzer ve çapraz çizimlerden oluşan biçimler vardır. Tüm yorumlarda yıldız motifleri oldukları söylenir. Ancak bilinen ilk uygarlıkların çıktıkları Mısır dan, Mezopotamya dan,Hint e ,Çin e kadar uzanan ülkelerin sanatlarındaki benzerlerine bakıldığın da ,bunlar nilüfer çiçeğinin ilkel bir çizimi ile yine ilkelce çizilmiş geometrik Güneş simgesinin basit bir birleşimini akla getirmektedir.

     Nitekim Hermitage Müzesi de bu biçimin nilüfer çiçeği olduğunu söylemektedir. Bazı makaleler söz konusu biçimlerde dört kollu haç ile dört kollu çaprazdan oluşan sekiz kollu bitimin ,sırasıyla dört dünya ve dört gök bölgesini karşıladığını söyledikten sonra eski Türklerin ‘Tört Bulung’(yani dört köşe,dört kenarlı demektir)düşüncesini anımsatmaktadır.


GEYİK

     Orta Asya göçebe sanatının en özgün ve en çok görülen motiflerindendir.Yer ve göğün simgesi olan geyiğin ruhları öteki dünyaya taşıdığına inanmışlardır.SIĞIN GEYİK Türk atalarının ruhlarını temsil eder.Tanrıdan kut almışlardır.Bu nedenle Gök Türklerin tamgalarında bir boynuz imi ile simgeleştirilmiştir.Pazırık kurganlarından çıkan Hun sanat yapıtlarında dağ keçisi koç ve teke boynuzu olarak işlenmiştir.